Bayındırlık ve Ulaştırma Bakanı Erhan Arıklı, 1996 yılında Derinya’da Tasos İsak’ın öldürülmesine ilişkin dosyanın yeniden gündeme gelmesine tepki gösterdi. Güney Kıbrıs’ın, aralarında kendisinin de bulunduğu bazı isimler hakkında Interpol’e yeni bildirimde bulunmaya hazırlandığını savunan Arıklı, Rum tarafının girişimine destek verenlere de sert ifadelerle yüklendi.
Bayındırlık ve Ulaştırma Bakanı Erhan Arıklı, 1996 yılında Derinya’da yaşanan olayların ve Tasos İsak’ın öldürülmesine ilişkin dosyanın 30’uncu yılında yeniden gündeme gelmesi üzerine açıklama yaptı.
Dönemin uluslararası tutuklama emirlerinde adı bulunan beş kişiden biri olan ve 2012 yılında Kırgızistan’da Interpol araması kapsamında gözaltına alınmasıyla da gündeme gelen Arıklı, Güney Kıbrıs’ın konuya ilişkin yeni bir girişim hazırlığında olduğunu savundu.
Arıklı, “Güney Kıbrıs 1996 sınır olaylarında hayatını kaybeden 2 Rum genci konusunu yeniden eşeledi. Aralarında benim de olduğum bazı isimler için Interpol’e yeni bildirimde bulunacaklarmış.” ifadelerini kullandı.
Bakan Arıklı’nın açıklaması şöyle:
“Güney Kıbrıs 1996 Sınır olaylarında hayatını kaybeden 2 Rum genci konusunu yeniden eşeledi.
Aralarında benim de olduğum bazı isimler için İnterpole yeni bildirimde bulunacaklarmış.
Onlara gereken cevabı; ”Ölümü gelen it cami avlusuna pislermiş” diyerek verdim.
Ne acı ki Rumların bu hareketini alkışlayan içimizde bazı Rum Piçleri var.
Onların yorumlarını okuyunca aklıma Ömer Seyfettin’in “PİÇ” hikayesi geldi.
O hikayede diyor ki Ömer Seyfettin;
“Almanların yenilmesiyle savaş bitmiş mütareke imzalanmıştı Filistin’den çekiliyorduk bir kaç arkadaş subayla karşı tarafın subaylarıyla çekilme işlerini görüşmek için görüşmeye gittik. Karşı tarafta Fransız üniformalı bir subay bana sık sık bakıyor gözünü benden ayırmıyordu. Ben buna bir mana veremiyordum.
Fransız subay yerinden kalkıp bana doğru geldi ve nasılsın Ömer Seyfettin dedi. Beni nerden tanıyorsun ben bir yüzbaşıyım öyle tanınacak kadar üst düzey bir kumandan değilim dedim.
Ömer ben seninle İstanbul da askerî lisede beraber okudum ben falancayım deyince hayretler içinde baktım hatırladım. Hep dini Kur’an-ı eleştiren Osmanlıyı devamlı kötüleyen vatan bayrak sevgisi olmayan bir öğrenci idi amma yine de Fransız subayı olması normal değildi.
Peki, nasıl böyle oldun dedim.
Dedi ki: Ne zaman bir savaş olsa Türkler galip gelse içimde üzüntü oluyordu. Türkler kaybetse zarar görse içimde bir sevinç oluyordu, çoğu zaman kendimi ayıplıyor neden böyleyim diyordum. Bir gün Anneme ısrarla bunun sebebini sordum.
– Dayanamayacağım anlatayım dedi. İstanbul hastanesinde görevli bir Fransız doktor vardı hastaneye gidip gelirken onunla birlikte oldum ve sen o Fransız doktorun oğlusun babanın bundan haberi olmadı, şimdi sen öğrendin dedi.
Zaten babam zannettiğim çoktan ölmüştü. O hastaneye gittim şu tarihte burada çalışmış şimdi Fransa’ya dönmüş olan şu isimli doktorun adresi var mı dedim, adresi verdiler. Fransa’ya gittim babamı buldum. Olanları, Annemin sözlerini söyledim. Her şeyi unutmadım, anneni gerçekten sevmiştim dedi ve beni kabul edip nüfusuna yazdırdı. Fransız okullarında eğitimimi tamamladım ve gördüğün gibi bir Fransız subayı olarak karşındayım Ömer Seyfettin dedi.
Şimdi ben milletini bayrağını dinini eleştirenleri gördükçe acaba onlar da böyle piç mi diye düşünüyorum???”
Bununla ilgili tartışma post